Zamek w Ankarze (Ankara Kalesi) — twierdza górująca nad stolicą Turcji

Ankara AtrakcjeZamek w Ankarze (Ankara Kalesi) — twierdza górująca nad stolicą Turcji

Zamek w Ankarze — twierdza będąca świadkiem dwudziestu sześciu wieków, położona na wzgórzu nad Ankarą

Kiedy wspinasz się wąskimi uliczkami starego miasta Altındağ i nagle przed tobą wyłania się Zamek w Ankarze, pojawia się dziwne uczucie: jakby miasto pod twoimi stopami było tylko dekoracją, a prawdziwa stolica zawsze znajdowała się tutaj, na szczycie skały. Zamek w Ankarze, czyli Ankara Kalesi, to nie tylko zabytek historyczny środkowej Anatolii, ale wielowarstwowy kamień, w którym zatwardzieli się Frygowie, Galaci, Rzymianie, Bizantyjczycy, Seldżucy i Osmanie. Wewnętrzne mury o wysokości do szesnastu metrów, czterdzieści dwa pięciokątne bastiony, wschodnia wieża Akkałe oraz grube bloki marmuru, wmurowane bezpośrednio w mur wraz z rzymskimi kolumnami, sprawiają, że ta twierdza jest jednym z najbardziej wymownych obiektów archeologicznych w kraju. Stąd, z wysokości stu dziesięciu metrów nad równiną, rozciąga się najlepszy widok na Ankarę i jest to najlepszy sposób, aby ją zrozumieć.

Historia i pochodzenie zamku w Ankarze

Historię Zamku w Ankarze zwykle datuje się na VIII wiek p.n.e., kiedy to Frygowie wznieśli tu pierwsze umocnienia na skalistym szczycie nad równiną. Miejsce wybrano idealnie: wzgórze góruje nad doliną, zbocza są strome, woda jest w pobliżu, a widok rozciąga się na dziesiątki kilometrów we wszystkich kierunkach. W 278 roku p.n.e. przybyli z Europy Galowie – plemiona celtyckie, które osiedliły się w środkowej Anatolii – przebudowali twierdzę i uczynili ją punktem oparcia swojej nowej ojczyzny. To właśnie od Galów region otrzymał nazwę Galacji, a sama cytadela po raz pierwszy stała się prawdziwie kamienną budowlą.

Od II wieku p.n.e. miasto weszło w skład Republiki Rzymskiej, szybko się rozrosło i wykroczyło poza mury twierdzy. W 217 roku cesarz Karakalla nakazał odbudowę zniszczonych murów, ale już w połowie III wieku, za panowania cesarza Aleksandra Severusa, twierdza została częściowo zniszczona przez Persów. Prawdziwie zakrojona na szeroką skalę odbudowa rozpoczęła się w drugiej połowie VII wieku, kiedy rzymsko-bizantyjskie Ankara podnosiło się po druzgocącym ciosie z 622 roku – zdobyciu i spustoszeniu miasta przez Persów z dynastii Sasanidów. Według historyka Clive'a Fossa właśnie do tej epoki odnoszą się mury wewnętrzne: prawdopodobnie zostały one zbudowane za panowania cesarza Konstancjusza II.

Bizantyjczycy nie poprzestali na tym. Cesarz Justynian II wzniósł mur zewnętrzny w 668 roku, Lew III w 740 roku jednocześnie go naprawił i podwyższył wewnętrzne fortyfikacje, a Nikifor I w 805 roku i Wawrzyniec I w 869 roku kontynuowali prace umacniające. Każda z tych przebudów dodawała nowy pas muru, nowe ceglane wstawki i nowe inskrypcje, tak że dziś archeolodzy odczytują twierdzę jak przekrój geologiczny: im wyższa warstwa, tym późniejsza data.

W 1073 roku twierdza przeszła w ręce Seldżuków, w 1101 roku na krótko zajęli ją krzyżowcy podczas pierwszej wyprawy, a w 1227 roku ostatecznie powróciła do Seldżuków. Sułtan Alaeddin Keikubad I przeprowadził kolejną renowację, a w 1249 roku Izzeddin Keikawus II dodał nowe dobudówki, w tym wieże i fragmenty parapetu. Ostatnia poważna przebudowa miała miejsce w 1832 roku: na rozkaz egipskiego namiestnika Ibrahima-paszy Kawalali poszerzono mury zewnętrzne i w takiej postaci twierdza przetrwała do naszych czasów — świadkiem przemian sześciu cywilizacji na jednej skale.

Architektura i co warto zobaczyć

Architektura Ankara Kalesi to podręcznik pokazujący, jak całe epoki nakładają się na siebie. Twierdza dzieli się na dwie części: wewnętrzną cytadelę na samym szczycie oraz zewnętrzny pierścień murów, który niegdyś otaczał stare miasto. Wewnętrzna twierdza to zwarty czworobok o wymiarach około trzystu pięćdziesięciu na sto osiemdziesiąt metrów (według angielskiej Wikipedii — trzysta pięćdziesiąt na sto pięćdziesiąt), o powierzchni około czterdziestu trzech tysięcy metrów kwadratowych. Zewnętrzna linia wije się po zboczach poniżej i zachowała się fragmentarycznie, ale wciąż pokazuje, jak duże było to średniowieczne miasto.

Mury, wieże i pięciokątne bastiony

Najbardziej imponującym elementem twierdzy jest rytm jej bastionów. Wzdłuż murów wschodniego, zachodniego i południowego co piętnaście–dwadzieścia metrów wznosi się pięciokątny występ. W sumie jest czterdzieści dwa takich bastionów i to właśnie one nadają sylwetkę, którą można rozpoznać z każdego punktu widokowego w Ankarze. Wysokość murów waha się od czternastu do szesnastu metrów, dolna część zbudowana jest z marmuru i bazaltu, a górna — z lokalnego kamienia z Ankary i cegły. Na zewnętrznym pierścieniu znajduje się około dwudziestu wież, rozmieszczonych rzadziej — mniej więcej co czterdzieści metrów.

Akka, brama i inskrypcje seldżuckie

W południowo-wschodnim narożniku wewnętrznej twierdzy stoi Akkałe — „Biała Twierdza”, najwyższy punkt kompleksu. Z jej górnego tarasu miasto wygląda jak makieta, a w pogodny dzień widać obrzeża Çankaya i sylwetki odległych wzgórz. Do cytadeli prowadzą dwie bramy: zewnętrzna i wewnętrzna, tzw. Hisar Kapysy. Na płycie nadbramnej zachował się arabski napis z okresu Ilchanidów, a w północno-zachodniej części widoczna jest epigrafika seldżucka, bezpośrednio potwierdzająca wkład dynastii w przebudowę. Kamienie te dosłownie przemawiają — wystarczy tylko się im przyjrzeć.

Spolia: drugie życie rzymskich zabytków

Najbardziej wzruszającym szczegółem zamku w Ankarze są jego spolia. W murze wbudowano fragmenty rzymskich budowli: kapitele kolumn korynfskich, kawałki sarkofagów, marmurowe rynny starych akweduktów, fragmenty posągów i nagrobków. W VIII i IX wieku, kiedy miasto raz po raz padało ofiarą najazdów, budowniczowie nie mieli czasu na estetykę – i szybko wznosili mury obronne z tego, co leżało w pobliżu, z ruin cesarskiej Ankary. Dzięki temu praktycznemu pośpiechowi twierdza stała się przypadkowym kamiennym muzeum starożytności, gdzie epoka rzymska dosłownie wrosła w bizantyjskie mury.

Miasto wewnętrzne i panoramy

Wewnątrz murów Ankara Kalesi życie nigdy nie ustawało. Do dziś stoją tu stare ankaryjskie domy z drewnianymi wykuszami, wąskie uliczki z herbaciarniami, małe meczety i warsztaty miedziarzy. Twierdza już dawno przestała być tylko muzeum — to dzielnica mieszkalna z widokiem, do której turyści wchodzą przez tę samą podwójną bramę, przez którą niegdyś przechodziły seldżuckie garnizony. Co roku na terenie odbywają się miejskie festiwale, koncerty i jarmarki rzemiosła, co podtrzymuje żywy charakter tego miejsca. W letnie wieczory mury oświetlają ciepłe latarnie, a w małych sklepikach z pamiątkami przy Hisar Kapısı można znaleźć miedziane tace, wyroby z filigranu oraz dzianiny wełniane — rzemiosło, z którego Ankara słynęła jeszcze od czasów, gdy produkowano tu słynną wełnę angorską.

Ciekawostki i legendy

  • W mury twierdzy wbudowano marmurowe kolumny, kapitele, a nawet fragmenty sarkofagów — wszystko to „spolia” z ruin rzymskiej Ankary, wykorzystane jako zwykły materiał budowlany w VIII–IX wieku.
  • Twierdza zmieniała właścicieli tak wiele razy, że w jej murach fizycznie współistnieją epoki frygijska, galacka, rzymska, bizantyjska, seldżucka i osmańska — przypadek rzadki nawet dla Anatolii z jej bogatą historią.
  • Według legendy to właśnie stąd, z wysokości cytadeli, przywódcy Galatów po raz pierwszy ujrzeli dolinę, którą nazwali Galatią; później Bizantyjczycy twierdzili, że z Akkale w pogodny dzień można było dostrzec dym odległych ognisk sygnałowych.
  • Grubość murów i zastosowanie pięciokątnych bastionów sprawiały, że twierdza była praktycznie nie do zdobycia: podczas oblężenia w 1101 roku krzyżowcy zdołali ją zdobyć tylko na krótko, a już w 1227 roku Seldżucy przywrócili cytadelę pod swoją kontrolę.
  • Ostatnim wielkim konserwatorem twierdzy nie był ani sułtan, ani cesarz, ale egipski namiestnik Ibrahim-pasza Kawalali — w 1832 roku rozbudował on mury zewnętrzne podczas swojego krótkiego panowania nad Anatolią.
  • Miejscowi opowiadają, że każda epoka pozostawiła na murach swój „autograf”: inskrypcja ilchanidzka nad bramą Hisar oraz epigrafika seldżucka w północno-zachodniej części bezpośrednio dokumentują wkład dynastii w przebudowę — to rzadki przypadek, kiedy to budowniczowie sami podpisują swoje dzieło.
  • Dzisiaj twierdza co roku gości miejskie festiwale i jarmarki rzemiosła, a więc nadal pełni swoją starożytną funkcję — skupia wokół siebie życie miasta, tylko już nie obronne, ale kulturalne.

Jak dojechać

Ankara Kalesi znajduje się w dzielnicy Altındağ, w historycznym sercu Ankary, zaledwie piętnaście minut spacerem od placu Ulus. Najłatwiej jest dojechać metrem linią Ankaray lub M1 do stacji Ulus, a następnie wspiąć się pieszo ulicą Hisar Parkı: droga pod górę zajmie około dwudziestu minut i sama w sobie stanie się wycieczką po starym mieście z jego osmańskimi domkami i straganami rzemieślników. Kto nie lubi podchodzić pod górę, może wziąć taksówkę prosto do dolnej bramy twierdzy — z centrum przejazd jest niedrogi i zajmuje nie więcej niż dziesięć minut.

Z lotniska Esenboğa najwygodniej jest skorzystać z autobusu Havaş do placu Kizilay, skąd do twierdzy dziesięć minut taksówką lub dwadzieścia — metrem z przesiadką. Turystom, którzy przyjechali pociągiem, jest jeszcze łatwiej: od dworca YHT do podnóża wzgórza jest około dwóch kilometrów, które spokojnie pokona się pieszo w pół godziny. Po drodze warto zajrzeć do Muzeum Cywilizacji Anatolijskich — znajduje się ono tuż przy wejściu do twierdzy i logicznie wpisuje się w trasę: najpierw kontekst, potem sam obiekt. Osobom, które przyjechały własnym samochodem, zaleca się pozostawienie go na parkingach przy Ulus lub przy muzeum — wewnątrz Altındag drogi są tak wąskie, że minięcie samochodu jadącego z przeciwka staje się prawdziwym wyzwaniem.

Porady dla podróżnika

Najlepszy czas na wizytę to wiosna (kwiecień–maj) i jesień (wrzesień–październik), kiedy w Ankarze jest sucho, słońce jest łagodne, a doliny wokół miasta mienią się odcieniami zieleni i złota. Latem płaskowyż mocno się nagrzewa, a zimą stolica słynie z wiatrów i rzadkiego, ale prawdziwego śniegu — za to zimowa twierdza jest pusta i wyjątkowo fotogeniczna. Przyjdźcie przynajmniej na godzinę przed zachodem słońca: w tym momencie mury rozpalają się miedziano-różowym blaskiem, a panorama z Akkale zamienia się w pocztówkę.

Buty to najważniejsza rzecz. Stara kostka brukowa i kamienne schody wewnątrz twierdzy są nierówne i śliskie, zwłaszcza po deszczu, dlatego niezbędne są buty turystyczne lub trampki z dobrym bieżnikiem. Wstęp na teren jest bezpłatny, a sama wizyta zajmuje od półtorej do dwóch godzin, jeśli się nie spieszy. Zaplanujcie wizytę łączoną: najpierw Muzeum Cywilizacji Anatolijskich u podnóża wzgórza, następnie spacer w górę Hisar Parku z filiżanką herbaty w jednej z tradycyjnych herbaciarni, a dopiero potem — sama cytadela i Akka. Na kolację zejdźcie z powrotem do Hamamönü — odrestaurowanej dzielnicy osmańskich domów, gdzie serwują ankarskie kюfte i słynną tarhana-çorbası z Beypazarı.

Dla rosyjskojęzycznych podróżników twierdza staje się czymś w rodzaju anatolijskiego odpowiednika Kremla w Kołomnie lub Pskowie — miejscem, gdzie materialną historię odczytuje się z kamienia i gdzie podczas jednej wędrówki można przejść drogę od frygijskiego VIII wieku do osmańskiego XIX. Nie zapomnijcie o wodzie, kremie przeciwsłonecznym latem i ciepłej kurtce zimą: wiatr na Akka jest przenikliwy. A co najważniejsze — nie spieszcie się na szczyt. Zamek w Ankarze odkrywa się powoli: w spoliach, w seldżuckich inskrypcjach, w widokach na dolinę, w zgiełku starego miasta za murami — i właśnie ta powolność sprawia, że krótkie wejście na wzgórze staje się jednym z najgłębszych wrażeń z Ankary.

Twoja wygoda jest dla nas ważna, kliknij wybrany znacznik, aby utworzyć trasę.
Spotkanie na rzecz minut przed rozpoczęciem
Wczoraj 17:48

Również na temat

Cyaneae (Kiane) — miasto sarkofagów w Licii, niedaleko Demre
Cyaneae (Kiane) — miasto sarkofagów w Licii, niedaleko Demre
Wczoraj 17:48
Güvenpark w Kızılay – pomnik Bezpieczeństwa i serce Ankary
Güvenpark w Kızılay – pomnik Bezpieczeństwa i serce Ankary
Wczoraj 17:48
Stara meczet (Mersin) — historia i architektura Eski Cami
Stara meczet (Mersin) — historia i architektura Eski Cami
Wczoraj 17:48
Bagaran – starożytna stolica Armenii w prowincji Kars
Bagaran – starożytna stolica Armenii w prowincji Kars
Wczoraj 17:48
Często zadawane pytania — Zamek w Ankarze (Ankara Kalesi) — twierdza górująca nad stolicą Turcji Odpowiedzi na często zadawane pytania dotyczące Zamek w Ankarze (Ankara Kalesi) — twierdza górująca nad stolicą Turcji. Informacje o działaniu, możliwościach i korzystaniu z serwisu.
Wstęp na teren Ankara Kalesi jest bezpłatny. Można bezpłatnie wejść do bramy Hisar Kapısı, przejść przez wewnętrzny dziedziniec i wejść na wieżę Akkałe. Oddzielny bilet wymagany jest jedynie do sąsiedniego Muzeum Cywilizacji Anatolijskich u podnóża wzgórza — warto je odwiedzić tego samego dnia.
Co najmniej sześć. Frygowie wznieśli pierwsze fortyfikacje w VIII wieku p.n.e., Galatowie przebudowali je w 278 roku p.n.e., Rzymianie rozbudowali je w II–III wieku n.e., Bizantyjczycy wielokrotnie je przebudowywali w VII–IX wieku, Seldżucy przeprowadzili remonty w XIII wieku, a ostatnim dużym budowniczym był egipski namiestnik Ibrahim-pasza Kawalali w 1832 roku. Każda warstwa muru dosłownie utrwala konkretną epokę.
Spolia to fragmenty budowlane pochodzące z wcześniejszych konstrukcji, które zostały ponownie wykorzystane w nowym murze. W murach zamku w Ankarze można dostrzec kapitele korynckie, fragmenty sarkofagów, marmurowe rynny akweduktów oraz szczątki posągów z rzymskiej Ankary. Budowniczowie z VIII–IX wieku nie zajmowali się estetyką — musieli szybko odbudowywać mury po najazdach perskich, dlatego brali to, co leżało w pobliżu. W rezultacie twierdza przypadkowo stała się kamiennym muzeum starożytności.
Akkałe („Biała Twierdza”) to najwyższy punkt wewnętrznej cytadeli, położony w południowo-wschodnim narożniku. Z jej górnego tarasu, z wysokości około stu dziesięciu metrów nad równiną Ankary, rozciąga się najlepszy panoramiczny widok na całe miasto. W pogodny dzień widać przedmieścia Çankaya i sylwetki odległych wzgórz. Wejście na szczyt nie jest uciążliwe i zajmuje kilka minut — zdecydowanie warto się tam wspiąć, zwłaszcza na godzinę przed zachodem słońca, kiedy mury nabierają miedziano-różowego odcienia.
Tak, i to właśnie jedna z cech charakterystycznych twierdzy Ankara Kalesi. Wewnątrz murów zachowała się tętniąca życiem dzielnica mieszkalna: stare ankaryjskie domy z drewnianymi wykuszami, wąskie uliczki, małe meczety, herbaciarnie i warsztaty miedziarzy. Twierdza nigdy nie stała się całkowicie zamkniętym muzeum. Turyści i mieszkańcy wchodzą przez te same bramy Hisar Kapısı, a to sąsiedztwo nadaje temu miejscu szczególną atmosferę.
Na płycie nadbramnej bram Hisar Kapısı zachował się arabski napis z okresu Ilchanatu. W północno-zachodniej części wewnętrznej cytadeli widoczne są seldżuckie inskrypcje, które bezpośrednio potwierdzają wkład dynastii w przebudowę z XIII wieku. Jest to rzadki przypadek, kiedy średniowieczni budowniczowie dosłownie „podpisali” swoje dzieło, a dziś inskrypcje można odczytać bez specjalistycznej wiedzy — wystarczy po prostu przyjrzeć się murze.
Tak. Co roku na terenie Ankara Kalesi odbywają się miejskie festiwale, koncerty i jarmarki rzemiosła. Twierdza pozostaje żywą przestrzenią kulturalną, a nie tylko obiektem archeologicznym. Letnimi wieczorami mury rozświetlają ciepłe lampiony, co sprawia, że spacer staje się wyjątkowym przeżyciem. Śledźcie program wydarzeń w Ankarze — festiwale często pokrywają się z okresem wiosennych i jesiennych świąt.
Twierdza w Ankarze składa się z dwóch części. Wewnętrzna cytadela – zwarty czworobok o wymiarach około 350 na 150–180 metrów, położony na samym szczycie wzgórza: znajdują się tu 42 pięciokątne bastiony, wieża Akkałe, brama Hisar Kapısı z inskrypcjami oraz dzielnice mieszkalne. Zewnętrzny pierścień murów z około dwudziestoma wieżami otacza zbocza poniżej — zachował się on fragmentarycznie, ale daje wyobrażenie o rozmachu średniowiecznego miasta. Wysokość murów wewnętrznych sięga szesnastu metrów.
Nie jest wymagane żadne specjalne przygotowanie, ale warto poważnie potraktować kwestię obuwia: stare kostki brukowe i kamienne schody wewnątrz twierdzy są nierówne, a po deszczu stają się śliskie. Obowiązkowe są buty turystyczne lub trampki z dobrym bieżnikiem — w zwykłych tenisówkach lub sandałach wejście będzie niewygodne. Osoby starsze i goście z problemami ze stawami powinni poruszać się powoli i trzymać się poręczy tam, gdzie są one dostępne.
W małych sklepikach z pamiątkami przy bramie Hisar Kapısı sprzedaje się wyroby lokalnych rzemieślników: miedziane tace i naczynia, biżuterię z filigranu oraz dzianiny z słynnej ankarowskiej wełny angorskiej. Nie są to masowo produkowane tureckie pamiątki, lecz wyroby rzemieślnicze, z których Ankara słynie od wielu stuleci. Ceny są tu zazwyczaj niższe niż w sklepach turystycznych w centrum miasta.
Tak, i to jedna z zalet położenia twierdzy. U samego podnóża wzgórza znajduje się Muzeum Cywilizacji Anatolijskich – jedno z najlepszych muzeów archeologicznych w Turcji, które pozwala lepiej zrozumieć historię twierdzy. W pobliżu znajduje się historyczna dzielnica Hamamyeonu z odrestaurowanymi domami osmańskimi i restauracjami, w których serwuje się ankarskie kюfte i tarhana-çorbası. Plac Ulus z jego pomnikami również znajduje się w odległości spaceru.
Zimą twierdza jest opustoszała, co tworzy wyjątkową atmosferę i idealne warunki do robienia zdjęć bez tłumów. Zimą w Ankarze wieje wiatr, a na Akale bywa on przenikliwy — ciepła kurtka jest niezbędna. Śnieg pada rzadko, ale kiedy już się pojawi, twierdza wygląda niezwykle pięknie. Jeśli nie przeraża Cię zimno i chcesz zobaczyć to miejsce w ciszy — zima jest idealna. Aby spokojnie zwiedzać bez ekstremalnych warunków pogodowych, lepiej jednak wybrać kwiecień-maj lub wrzesień-październik.
Instrukcja obsługi — Zamek w Ankarze (Ankara Kalesi) — twierdza górująca nad stolicą Turcji Instrukcja obsługi Zamek w Ankarze (Ankara Kalesi) — twierdza górująca nad stolicą Turcji zawierająca opis podstawowych funkcji, możliwości i zasad użytkowania.
Najlepsze miesiące to kwiecień–maj oraz wrzesień–październik: w Ankarze panuje sucha pogoda, słońce jest łagodne, a wzgórza wokół miasta pokryte są zielenią lub złocistymi barwami. Postarajcie się przyjechać przynajmniej godzinę przed zachodem słońca – w tym momencie mury Akale mienią się miedziano-różowym blaskiem, a panorama staje się szczególnie imponująca. Latem płaskowyż bardzo się nagrzewa, dlatego lepiej wybrać się tam rano przed 11::00, lub bliżej wieczora.
Wsiądźcie do metra linii Ankaray lub M1 i wysiądźcie na stacji Ulus — to najprostszy i najtańszy sposób. Z lotniska Esenboğa najwygodniej jest skorzystać z autobusu Havaş do Kizilay, a stamtąd dojechać metrem lub taksówką. Dla osób przyjeżdżających pociągiem: od dworca YHT do podnóża wzgórza jest około dwóch kilometrów pieszo. Jeśli jedziesz samochodem, zostaw go na parkingu przy placu Ulus lub przy Muzeum Cywilizacji Anatolijskich — w centrum Altındağ ulice są zbyt wąskie.
Muzeum znajduje się tuż u podnóża wzgórza, przy wejściu do dzielnicy fortecznej. Warto odwiedzić go jako pierwsze miejsce: ekspozycja przedstawia kontekst chronologiczny — artefakty frygijskie, galackie, hetyckie i rzymskie pochodzące z tych samych miejsc, w których stoi twierdza. Po wizycie w muzeum wejście na Ankara Kalesi postrzega się zupełnie inaczej: będziecie wiedzieć, czego dokładnie szukać w murach.
Z dworca Ulus do bram twierdzy idzie się pieszo około dwudziestu minut pod górę ulicą Hisar Parkı. Nie spiesz się: po drodze mijamy osmańskie domki, stragany rzemieślników i kilka tradycyjnych herbaciarni. Zatrzymaj się na herbatę — to nie tylko przerwa, ale część zanurzenia się w atmosferze starego miasta. Koniecznie załóż wygodne buty z antypoślizgową podeszwą jeszcze przed wyruszeniem w drogę.
Po przejściu przez bramę Hisar Kapısı zatrzymaj się na chwilę i przyjrzyj się płycie nadbramnej z inskrypcją z okresu Ilchanidów. Idąc wzdłuż wewnętrznych murów, poszukaj wmurowanych w mur rzymskich fragmentów: kapiteli kolumn, bloków marmuru, kawałków sarkofagów. W północno-zachodniej części znajdź seldżuckie inskrypcje. Pięciokątne bastiony najlepiej widać od wewnątrz — obejdź przynajmniej połowę obwodu.
Akkała znajduje się w południowo-wschodnim narożniku cytadeli — jest to najwyższy punkt kompleksu. Wejdźcie na górny taras: rozciąga się stąd najlepsza panorama Ankary w promieniu 360 stopni. Weź ze sobą wodę, latem — krem z filtrem przeciwsłonecznym, zimą — ciepłą kurtkę, ponieważ wiatr na szczycie jest przenikliwy. Do robienia zdjęć wybierz kąt od strony zachodu słońca — właśnie tam panorama jest najbardziej wyrazista.
Po zwiedzeniu Akkały nie odchodźcie od razu — przespacerujcie się bocznymi uliczkami wewnątrz twierdzy. Znajdują się tu prawdziwe domy mieszkalne z drewnianymi wykuszami, działają tu małe herbaciarnie i warsztaty miedziarzy. W sklepikach przy bramie Hisar Kapasy można znaleźć miedziane tace, wyroby z filigranu lub rzeczy z wełny angorskiej. To nie jest turystyczna dekoracja, ale żywa dzielnica i właśnie w niej czuć, że twierdza nadal spełnia swoją główną funkcję — skupia wokół siebie życie.
Po zejściu ze wzgórza udaj się do Hamamye — odrestaurowanej dzielnicy z domami w stylu osmańskim, oddalonej o kilka minut spacerem. Serwuje się tu ankarskie kюfte oraz tarhana-çorba z Beypazarı — regionalne potrawy, których warto spróbować właśnie w tej okolicy. Wieczorem, jeśli byliście przy twierdzy o zmierzchu, warto wrócić, aby obejrzeć oświetlone mury: w ciepłym świetle latarni Ankara Kalesi wygląda zupełnie inaczej niż w ciągu dnia.