Şirakavan: de ruïnes van de Armeense hoofdstad van de Bagratiden aan de oever van de Akhuryan
Op de rechteroever van de rivier Akhuryan (in het Turks Arpaçay), enkele kilometers van de huidige Armeens-Turkse grens, liggen de ruïnes van Şirakavan — een oude Armeense stad die tussen 890 en 929 de hoofdstad van het Bagratidische koninkrijk was. De Turkse naam van de plaats is Yerazgavors; deze komt overeen met het huidige dorp Çetindurak in het district Akyaka in de provincie Kars. Vandaag de dag zijn van de stad alleen nog de fundamenten van de vesting en fragmenten van de kerk Surp Prkich (Heilige Verlosser) overgebleven, maar de historische betekenis van de plek is enorm: juist hier kroonde katholikos Gevorg II in 890 koning Smbat I, waarmee hij het begin markeerde van de gouden eeuw van de Armeense staat.
Geschiedenis
De nederzetting ontstond in de 7e eeuw onder de naam Yerazgavors; de Armeense historicus Sebeos noemde het een "dorp in het kanton Shirak van de provincie Ayrarat in Groot-Armenië". In de 9e eeuw maakte koning Smbat I van de Bagrati-dynastie van de nederzetting een grote stad en verplaatste hij in 890 de hoofdstad van het koninkrijk hierheen, waarbij hij de plaats omdoopte tot Şirakavan. Kort daarna werd Smbat hier gekroond door katholikos Gevorg II — deze gebeurtenis staat in de Armeense kronieken vermeld als een sleuteldatum voor het herstel van de Armeense soevereiniteit na een lange periode van Arabische overheersing.
Şirakavan bleef de hoofdstad tot 929, toen koning Abbas I de hoofdstad verplaatste naar Kars (daarheen verhuisde later ook het machtscentrum, en vervolgens naar het bekendere Ani). De stad verloor echter niet aan belang: in de 10e en 11e eeuw ging het actieve stadsleven hier door, met ambachtelijke werkplaatsen, een munt en markten.
In de 11e en 12e eeuw had Şirakavan een centrale vesting, omgeven door machtige verdedigingsmuren. In 1064 werd de stad verwoest door de Seltsjoekse troepen van sultan Alp Arslan — tijdens dezelfde veldtocht die leidde tot de verovering en verwoesting van Ani. Later werd Şirakavan gedeeltelijk hersteld door de Armeense vorsten van de Zakaryan-dynastie, maar het oude belang keerde niet meer terug. Aan het begin van de 20e eeuw was het niet meer dan een eenvoudig dorp met ongeveer 1220 inwoners; in 1920 vertrok de bevolking en in 1954 werd de Surp Prkich-kerk gedeeltelijk verwoest tijdens Turkse militaire oefeningen. Door de bouw van een dam kwam een deel van de overgebleven archeologische zones onder water te staan.
Architectuur en bezienswaardigheden
De Surp Prkich-kerk (Heilige Verlosser)
Het belangrijkste monument van Şirakavan is de Surp Prkich-kerk, gebouwd in de jaren 880. Het was een kruis-koepelbouw met een centrale apsis, vier pilaren en een koepel op zeilen. Hier werd in 890 Smbat I gekroond. Tot 1954 waren een deel van de muren en de koepel bewaard gebleven; na militaire oefeningen en de daaropvolgende verwoesting bleven van de tempel alleen fragmenten van de funderingen en de onderste delen van de muren over. Er zijn oude foto's van Toros Toramanyan uit 1908 bewaard gebleven, aan de hand waarvan men zich het oorspronkelijke uiterlijk kan voorstellen.
De vesting en de verdedigingsmuren
In de 11e-12e eeuw had Şirakavan een centrale vesting, omringd door dikke verdedigingsmuren. Vandaag de dag zijn er nog stenen ruïnes van over, waaraan men de contouren van de vestingwerken kan aflezen. Dit is een voor de Armeense militaire architectuur typisch systeem: een citadel in het midden, buitenmuren langs de omtrek, torens op strategische punten.
Woonhuizen en bedrijfsgebouwen
Archeologische sporen wijzen op een dichte stedelijke bebouwing, typisch voor Armeense steden uit de 9e-11e eeuw: stenen huizen, geplaveide straten, waterleiding. Het grootste deel van deze sporen is vandaag de dag nauwelijks zichtbaar — bijna alles is onder water komen te staan of bedekt met aarde.
Context: het landschap van het grensgebied
De locatie zelf is belangrijk vanwege de ligging – op de rechteroever van de Akhuryan, de rivier waarlangs de huidige grens tussen Turkije en Armenië loopt. Vanaf het terrein van de ruïnes is de tegenoverliggende Armeense kant te zien; op heldere dagen zijn de berg Aragats en het silhouet van Echmiadzin in de verte te zien. Dit zorgt voor een bijzondere sfeer: de ruïnes kijken rechtstreeks uit op het hedendaagse Armenië.
Interessante feiten
- In 890 vond in Şirakavan de kroning plaats van Smbat I – een gebeurtenis die het Armeense koninkrijk herstelde na eeuwen van Arabische overheersing. Deze gebeurtenis wordt beschouwd als een van de belangrijkste data in de Armeense geschiedenis.
- Şirakavan was slechts 39 jaar de hoofdstad (890–929), maar legde in die tijd de basis voor de Bagratidische periode, die later Ani voortbracht – de 'stad van duizend-en-één kerken'.
- De Armeense historicus Toros Toramanyan maakte in 1908 een serie foto's van Surp Prkich – dit is de belangrijkste visuele bron over de architectuur van de kerk.
- De stad werd in 1064 verwoest door dezelfde Seltsjoekse veldtocht van Alp Arslan als het bekendere Ani – de twee zustersteden gingen bijna tegelijkertijd ten onder.
- In 1954 vernietigden Turkse militaire oefeningen de overblijfselen van de Surp Prkich-kerk; later werd een deel van het archeologische gebied onder water gezet door de bouw van een dam.
Hoe er te komen
Şirakavan ligt bij het dorp Çetindurak in het district Akyaka in de provincie Kars, op de rechteroever van de rivier Akhuryan/Arpaçay. Vanaf de stad Kars is het ongeveer 35 km naar het zuidoosten, ongeveer 45 minuten met de auto. De dichtstbijzijnde luchthaven is Kars Harakani (KSY), op 30 km afstand. Coördinaten: 40.7157°N, 43.7219°E.
Het openbaar vervoer naar Çetindurak is beperkt: er rijden slechts enkele minibusjes vanuit Kars of Akyaka. Het is het handigst om een auto te huren of een taxi te nemen vanuit Kars met terugreis; spreek een tijdstip af.
Houd er rekening mee: de locatie ligt in het grensgebied met Armenië. Voor een bezoek kan toestemming van het leger of de gendarmerie nodig zijn — informeer hiernaar bij de lokale autoriteiten voor vertrek. De weg naar de ruïnes zelf is grotendeels onverhard.
Tips voor reizigers
Het beste seizoen is het einde van de lente, de zomer en de vroege herfst. In de winter is de regio Kars bedekt met sneeuw en is het er erg koud. Dit is een 'wild' monument zonder infrastructuur: geen bordjes, geen hekwerk, geen kassa. Neem water, een snack, een warme jas (op het plateau kan het zelfs in de zomer fris zijn) en stevige schoenen mee.
Ga tactvol te werk: het Armeense thema is gevoelig in Oost-Anatolië en in het grensgebied is extra voorzichtigheid geboden. Doe geen luidruchtige uitspraken in het bijzijn van de lokale bevolking en fotografeer geen militaire objecten of grensinfrastructuur. Als er gendarmes in de buurt verschijnen, leg dan rustig uit dat u een toerist bent die een archeologisch monument bekijkt.
Het is toegestaan om foto's te maken van de ruïnes en het landschap. De beste tijd is 's ochtends of tegen zonsondergang: het schuine licht benadrukt de textuur van de stenen en de openheid van het landschap. Het is logisch om het bezoek te combineren met een uitstapje naar Kars (het fort, de Armeense kerk van de Twaalf Apostelen, tegenwoordig de Kümbet Camii-moskee) en naar Ani – de bekendste Armeense ruïnestad in deze regio, op slechts 50 km afstand. Samen geven Ani en Şirakavan een compleet beeld van het Bagratiden-tijdperk en de tragische afloop ervan in de 11e eeuw.